Terug naar de natuur

De keuze voor een laatste rustplaats is een heel persoonlijke. Waar de een kiest voor een graf op het kerkhof, voelt de ander meer voor een natuurbegraafplaats. “Wij vinden de sfeer en ambiance op een natuurlijke begraafplaats prettiger.”

Peter en Elly van Tilburg hebben een mooi plekje gereserveerd op natuurbegraafplaats Maashorst. Dan is het maar geregeld, vertelt het stel. Maar belangrijker nog: hun toekomstige rustplaats kijkt in de richting van kleindochter Lola.

“Onze kleindochter is overleden na 24 weken zwangerschap. Dat is een heel ingrijpende gebeurtenis geweest voor ons, en natuur­lijk nog veel meer voor onze zoon en schoondochter. Ze ligt op het Vlinderveldje, het gebied waar kinderen begraven liggen. De plek die we voor onszelf hebben gereserveerd ligt tussen het paviljoen en het Vlinderveldje, in de richting van Lola. Dat vinden we een mooie gedachte.

We speelden al langer met het idee om hier onze rustplaats te reserveren. Onlangs waren we weer bij het afscheid van een vriend, dat gebeurt helaas veel te vaak. Direct daarna hebben we de knoop doorgehakt. Het geeft een goed gevoel dat het nu geregeld is, ook omdat onze kinderen er nu niet meer over na hoeven te denken.

Een uitvaart is altijd droevig, maar wij vinden het op een speciale manier gepast om midden in de natuur stil te staan bij wat onze geliefden voor ons betekenden. Deze sfeer en ambiance vinden wij prettiger dan op een reguliere begraafplaats. Het is luchtiger en minder morbide. We komen er ook vaker dan op andere begraafplaatsen. Het is een prachtige omgeving die we op ons duimpje kennen. Regelmatig wandelen we hier naartoe, met z’n tweeën of samen met familie. Op weg naar Lola.”

Vier keer per jaar steken José en Tinie Meijer de handen uit de mouwen op natuurbegraafplaats Maashorst. Struiken planten, onkruid wieden, snoeien: alle klusjes komen voorbij. Voor het echtpaar zijn het niet zomaar klusochtenden, maar een vorm van verwerking.

“Veel van de vrijwilligers die meehelpen hebben iemand die hier een laatste rustplaats heeft gekregen. In ons geval gaat het om onze dochter; zij is zeven jaar geleden overleden. Het draait dus niet alleen om het klussen, maar vooral om het samenzijn en verdrietige momenten delen. Hoe raar het misschien ook klinkt: het is altijd gezellig. We noemen het emotioneel positief.

Onze dochter heeft zelf gekozen voor deze natuurbegraafplaats. Dat vonden we eerst een beetje raar, want wij kenden het amper. Maar achteraf zijn we er heel blij mee. Voor ons gevoel is ze er nog. Na haar begrafenis hebben we twee graven naast haar gekocht voor onszelf. Dat is niet goedkoop, maar het is het dubbel en dwars waard. Je koopt hier een graf voor de eeuwig­heid. Als we straks komen te overlijden, komen we weer bij haar terecht.

Als je hier rondloopt, dan geeft het rust. Je voelt je er welkom, ook in het informatiecentrum waar altijd iemand is om een praatje mee te maken. We zijn echte natuurmensen, opgegroeid op de boerderij en altijd buiten bezig in onze tuin. We zijn geboren in de natuur en daar worden we straks ook in begraven.”

De man van Marianne van der Houwen ligt begraven op natuurbegraafplaats Mookerheide, tussen een tamme kastanjeboom en een berkenboom in. Af en toe gaat ze even bij hem zitten, verscholen achter het hoge gras. Voor haarzelf heeft ze er ook een plekje gereserveerd.

“Ik sta op de foto met mijn jongste en mijn oudste kleindochters, Lucy en Annelieke. Zij zijn de reden dat we voor deze natuurbegraafplaats hebben gekozen. Je laat iets na waar de volgende generatie ook iets aan heeft, zelfs na je dood. Niet alleen omdat ze hier later terechtkunnen, maar ook omdat je op deze manier iets bijdraagt aan de natuur.

Annelieke heeft samen met mij en mijn man, en twee van onze kinderen, het graf uitgekozen. De begrafenis was in december 2023, ik denk er met veel warmte aan terug. Het was verdrietig natuurlijk, maar het was ook gewoon goed. Hij is lang ziek geweest. Toen mijn dochter later weer bij het graf ging kijken, zei ze: ‘Mam, pap ligt hier goed’.

Het is hier zo’n mooi plekje. Op de rand van de houten schijf liggen witte steentjes. Die staan voor alle mooie herinneringen. We hebben hem begraven in een kist gemaakt van paddenstoelen. Het is een soort witte cocon met daarin een bedje van mos. Het zijn alleen maar natuurlijke stoffen die de grond in gaan, dus het lost snel op. We zijn christelijk en ik geloof dat het onze opdracht is om een rentmeester te zijn. Daar past deze manier van begraven helemaal bij.”