Voorbestemd om priester te worden

Ger Elbers uit het Noord-Limburgse Wellerlooi was ‘uitgekozen om priester te worden’. In de geromantiseerde biografie Het Elfde Kind beschrijft hij die levensweg. Het werd er een van jeugdige argeloosheid, heimwee en ziekte, maar vooral ook van liefde.

Ger Elbers had zes broers en vijf zussen. “We waren thuis met twaalf kinderen”, knikt hij. “In de jaren na de oorlog, de tijd van het Rijke Roomse Leven, was het voor veel ouders een eer als één van hun kinderen voor priester ging leren en uiteindelijk ook priester werd. Ik was het elfde kind en de op één na laatste zoon. Ik werd door mijn moeder gestimuleerd om naar het seminarie te gaan. Ik was net twaalf en ook enthousiast. Vol goede moed stapte ik op 31 augustus 1959 op de bus naar kleinseminarie Rolduc in Kerkrade. In het volle vertrouwen dat de roeping die bij het priesterschap hoort op een wonderbaarlijke wijze tot mij zou komen.”

In zijn boek Het Elfde Kind vertelt Elbers over de jaren dat hij van kind uitgroeide tot jongeman. Hij beschrijft hoe hij zijn moeder niet wilde teleurstellen, en hoe hij er achter kwam dat meisjes voor hem, door het verbod voor rooms-katholieke priesters om te trouwen, onbereikbaar zouden zijn. “Ik worstelde met de heimwee naar mijn plek in ons gezin, thuis in Wellerlooi”, vertelt hij. “Als puber kwamen er de vragen die horen bij het ontdekken van mijn lichaam en de ontwikkeling van mijn geest. De biografie gaat over hoe ik een plaats zocht voor mijn geloof. Aan de ene kant het dienstbaar zijn aan de medemens, aan God en aan jezelf, zoals Jezus tijdens zijn leven had voorgedaan. Aan de andere kant zag ik dat er steeds meer jongeren en ouderen afstand namen van het geloof en niet meer naar de kerk gingen. Allemaal in de tijdsgeest van de jaren zestig en de ontluikende liefde van een jongen tegen de achtergrond van het dorpsleven in de vorige eeuw.”

Het levenspad van de jonge Elbers liep anders dan oorspronkelijk verwacht en gedacht. Hij trouwde met Jeanne. Samen kregen ze drie dochters. “Na twintig jaren in het bedrijfsleven te hebben gewerkt werd het hoog tijd voor een andere keuze in mijn leven”, vertelt hij. “Op twee verschillende, bijzondere manieren, alsof het zo moest zijn, kwam ik in contact met de Zusters van Julie Postel in Boxmeer. Als secretaris en administrateur mocht ik daar ruim een kwart eeuw in een prachtige omgeving met veel plezier werken. Nu geniet ik van mijn pensioen en is schrijven mijn vrijetijdsbesteding.”

Ger Elbers werkte vanaf 2019 aan zijn boek Het Elfde Kind. Meestal in de avonduren of in het weekend. “Het werd spannend toen begin 2025 het boek klaar was en overbuurvrouw Odette Winter, met haar professionele ervaring als eindredactrice, mij aanbood te helpen met het redigeren en het manuscript gereedmaken voor de drukker. Zij gaf mij het laatste duwtje in de rug om het boek uit te geven. Ook mijn vrouw Jeanne hielp mee met de laatste foutjes er uit te halen.” Voor de cover had Elbers al jaren het idee om er een foto van de kerktoren van Wellerlooi op te plaatsen. “Vanaf 1961 liep ik langs de toren als ik voor vakanties thuiskwam”, herinnert hij zich. “Tijdens de vele wandelingen in mijn jeugd over de Maasduinen zag ik de spits van de kerktoren van Wellerlooi boven de bossen uitkomen. Samen met vriend Carl de Bruijn ging ik afgelopen zomer op een prachtige zondagmorgen met een drone en een fototoestel naar de hoogste duin om een foto te maken. Maar de bomen waren vijftig jaren later zo fors gegroeid dat er geen kerktoren meer te zien was. Toen heb ik toch maar een foto van dichterbij genomen.”

“De reacties op het boek zijn ontzettend positief”, glundert Elbers. “Van ‘Wat herkenbaar’ en ‘Wat een mooie schrijfstijl’ tot ‘Tjonge, wat heb jij een ongelofelijk mooi boek geschreven’. Een lezeres schreef: ‘Jammer dat er geen foto’s in staan’. Dat heb ik bewust gedaan, zodat lezers hun eigen beeld kunnen vormen bij de gebeurtenissen die ik op papier heb gezet.”