Op de bres voor Oekraïne

U kent hen misschien wel van de televisieserie Patatje Hoop. De Brabantse vrienden Franky van Hintum en Coen van Oosten kenden elkaar al jaren als collega-marktkooplieden en snackbarhouders. Toen er in 2022 oorlog uitbrak besloten ze voor de eerste keer samen naar Oekraïne af te reizen om hoop en hulp te bieden.

Twee Nederlandse mannen die soms gevaarlijk dicht bij het front in Oekraïne een frietkar neerzetten en op één dag wel honderden of zelfs duizenden mensen van friet en een snack voorzien. Het klinkt als een sterk verhaal, maar het is écht. En inmiddels gaat het om veel meer dan friet en zijn Franky en Coen verantwoordelijk voor evacuaties, noodhulp, een vluchtelingen­opvang en zelfs kindervakantieweken. In hun pand in Helmond zamelen ze voedsel in voor mensen en dieren, bereiden ze hun vervoer voor en ontstaat zelfs bijna een klein museum met alle souvenirs en attributen van hun missies.

Hoog tempo, veel friet

Franky van Hintum en Coen van Oosten kennen elkaar al meer dan twintig jaar van de markt als Franky zijn vriend Coen op een dag in 2022 belt. Franky: “Ik zag op televisie de beelden voorbij komen van al die vluchtelingen uit Oekraïne die de grens met Polen overstaken. De stroom aan mensen was zo gigantisch dat ze daar in Polen helemaal niet op voorbereid waren. Ik wilde dus iets doen om te helpen en wilde met de frietkar naar het grensgebied tussen Polen en Oekraïne rijden om zoveel mogelijk mensen van gratis eten te voorzien. Ik kan de situatie als Nederlander daar niet redden, maar ik kan wél tweeduizend porties friet per dag bakken, dacht ik. Ik moest meteen aan Coen denken; hij is de enige die ik ken die ook op hoog tempo veel friet kan bakken.” Coen vult lachend aan: “En waarschijnlijk was ik ook de enige die zo gek was om mee te gaan. Ik zei dat ik er een half uurtje over na wilde denken, dat werd vijf minuten. De volgende dag zaten we aan tafel voor een plan van aanpak. Al gauw hadden we geld ingezameld, onze frietkarren volgeladen en konden we vertrekken. Na de eerste keer voelden we ons, ook door de indrukwekkende verhalen van mensen daar, meteen betrokken. We wisten dat we nog niet klaar waren.”