‘Denk vandaag na over morgen’

Twintig jaar streed hij in de politiek voor hogere lonen, betere pensioenen en sociale vooruitgang. Sinds juni werkt Bart van Kent (42) op een andere manier aan de woon- en zorgtoekomst van ouderen: als projectleider Senioren zelf aan zet. “Mensen worden er beter van als ze delen en iets doen voor elkaar.”

In zijn werkkamer hangt een foto van een voor hem memorabele dag: de demonstratie tegen de loskoppeling van de AOW van het minimumloon. “Het was vlak na corona in Utrecht en we stonden daar zij aan zij met allerlei seniorenorganisaties en 50PLUS. Daarna ging die ontkoppeling gelukkig van tafel.”

De demonstratie en het resultaat ervan zijn een hoogtepunt in de politieke carrière van Van Kent. Hij groeide op in Eindhoven en is opgeleid als welzijnswerker en opbouwwerker. Na stages bij onder meer Vluchtelingenwerk werd hij politiek actief bij de SP. “Ik wilde iets doen aan al die wetten en regels die niet kloppen of niet goed werken voor kwetsbare mensen.” In Eindhoven was hij kort gemeenteraadslid en afdelingsbestuurder, daarna werd hij beleidsmedewerker in de Tweede Kamer en gemeenteraadslid in Den Haag. Van 2017 tot en met de herfst van 2025 was hij Kamerlid.

“Ik zag mezelf niet als politicus, maar als volksvertegenwoordiger. In de politiek wordt er over ouderen gesproken met een kwalijk vooroordeel: je kan eindeloos bezuinigen want ouderen zijn rijk”, zegt hij. “Dat beeld leeft sterk in de Haagse bubbel. Maar als ik bijeenkomsten in het land organiseerde, trof ik veel mensen met alleen AOW of met een klein aanvullend pensioen die te maken hadden met stijgende kosten. Voor die mensen wilde ik me inzetten.” Maar na twintig politieke jaren was het tijd voor iets nieuws. Van Kent: “Ik merkte dat ik me begon te ergeren aan de gebrekkige kennis en ervaring van de steeds wisselende bewindspersonen. Dan weet je dat het tijd is om te vertrekken.”

Van Kent ging op zoek naar een uitdaging waarbij hij zijn kennis en ervaring kan inzetten voor een maatschappelijk doel. We spreken hem als hij net twee weken aan het werk is als projectleider Senioren zelf aan zet, het project dat gezamenlijk wordt uitgevoerd door Senioren Brabant-Zeeland, Senioren Limburg en Senioren Overijssel. “Senioren Brabant-Zeeland vroeg me rond kerst of ik wilde komen praten. De rol van projectleider die de seniorenverenigingen voor mij voor ogen hadden past precies bij mijn ambities.”

Via het bewustwordingsproject Senioren zelf aan zet brengen de drie grote koepelverenigingen van senioren hun leden bij elkaar om te praten over wonen, zorg en vitaliteit. In de afgelopen vier jaar waren er al zo’n 360 bijeenkomsten die werden bezocht door bijna 26.000 mensen. “Dat zijn echt getallen om trots op te zijn”, zegt Van Kent. “Ik ben dan ook heel blij met het werk dat mijn team en mijn voorgangers, achtereenvolgens Els van Daal en Corrie van Brenk, al verzet hebben. Daar bouw ik op voort.”

Zijn politieke ervaring zal hem daar zeker bij helpen, denkt Van Kent. “Ik weet hoe beïnvloeding werkt, hoe je bij gemeenten en het ministerie aan de bel trekt als het nodig is. Mijn netwerk in de politiek en de journalistiek kan daar natuurlijk ook bij helpen. En ik heb veel parate kennis over wetten en regels zoals de AOW, toeslagen en de onzekere pensioenwet. Die noemde ik in Den Haag altijd het casino­pensioen, omdat alleen de inleg vast staat en de uitkomst ongewis is.” Tegelijk is hij eerlijk over wat hij nog moet leren. “Ik kom in een wereld terecht waar ik iedere dag weer wat leer. Een wereld vol afkortingen, projectnamen en logo’s”, zegt hij lachend. “Er zijn zorgcirkels, zorgstraatjes, knarrenhofjes: in elke regio, en zelfs in elke stad of dorp zijn weer andere aandachtspunten en andere projecten. Maar de gemene deler is dat al deze mensen zich proberen te verhouden tot een nieuwe realiteit: ze moeten nadenken over hun woontoekomst en hun zorgtoekomst.”

Een mooie bijkomstigheid is dat Van Kent zelf ook op een bijzondere manier woont: in een zogenoemd CPO-project in Den Haag. CPO (collectief particulier opdrachtgeverschap) is een manier om samen met anderen een woningbouwproject op te zetten. Bij een CPO-project zijn de toekomstige bewoners samen ook opdrachtgever. In het project waar Van Kent woont hebben ruim dertig huishoudens allemaal een eigen woonruimte en zijn er enkele gedeelde voorzieningen. Bijvoorbeeld een permacultuurtuin en een ontmoetingsruimte. “Zo’n project past natuurlijk goed bij de ambities van Senioren zelf aan zet: we willen hechte gemeenschappen bouwen. Gisteren sprak ik nog met Gert en Mieke, twee oudere bewoners in ons project. Mieke is echt als een oma voor mijn dochter van zes. Zij verkochten vlak voor hun pensioen hun eengezinswoning. Nu wonen zij in een van de drie appartementen met een lift. Zij zijn heel blij dat ze al vroeg hebben nagedacht over hun woontoekomst. Ze zijn nu nog hartstikke vitaal, maar als ze straks wel wat hulp nodig hebben zijn we dichtbij.”

Op deze manier wonen past ook bij het mensbeeld van Van Kent. “Mensen zijn sociale dieren. Ze worden er beter van als ze delen en iets doen voor elkaar. Dat zie ik eigenlijk in alle initiatieven die ik tot nu toe ben tegengekomen. Neem de knarrenhofjes, waar ouderen naar elkaar omkijken. Of het zorgbuurthuis in Oss, dat echt een spilfunctie heeft in de wijk.”

Niet in elke gemeente gaat het meteen over nieuwbouwprojecten. “In de bijeenkomsten die we organiseren worden vaak ook gewoon de dingen besproken waar mensen tegenaan­lopen. Zo was ik onlangs in Maasdriel, waar honderden inwoners aanwezig waren. Daarna kregen we een mail van de wethouder met een hele opsomming van zaken die hij naar aanleiding van die bijeenkomst heeft aangepast. Meer nadruk op ontmoeten in het woonbeleid, bijvoorbeeld. En hij gaat ervoor zorgen dat stoepen beter begaanbaar zijn.”

Bij de bijeenkomst in Asten waar Van Kent laatst was, kwam een wijkverpleegkundige in haar werkkleding een praatje houden. “Zij legde heel goed uit hoe het precies zit als je zorg nodig hebt. Dat er eerst wordt gekeken naar wat familie of je netwerk kan doen, of met welke aanpassingen iemand wel thuis kan blijven wonen. Zij zei heel eerlijk: we moeten het samen doen. Voor best wat mensen was dat echt nieuwe informatie. Die begrijpen nu dat ze zelf in actie moeten komen en niet achterover kunnen leunen tot de gemeente hen komt helpen. Dus ook zo’n bijeenkomst is heel waardevol.”

Tot nu toe zijn de hoge verwachtingen die Van Kent had over zijn nieuwe baan allemaal ingelost. Wat hoopt hij over een paar jaar voor elkaar te hebben gekregen? Lachend: “Nou, heel veel. Wij blijven afdelingen in onze regio’s ondersteunen bij het organiseren van deze belangrijke bijeenkomsten. Maar we hopen nog veel meer mensen te bereiken. Daarover zijn we ook met het ministerie van VWS in contact en gaan we met ook met de andere partners in SeniorenNetwerkNL – Senioren Flevoland, Senioren KBO Friesland, Senioren Groningen en Senioren Provincie Utrecht – in gesprek. Onze aanpak is succes­vol en verankerd in de lokale gemeenschappen. De begeleiders, de kennis en ervaring zijn er. Nu moeten we ervoor zorgen dat zoveel mogelijk ouderen op tijd nadenken over hun toekomst. Denk vandaag na over morgen, dat is uiteindelijk waar het om draait.”

Beeld: Arnold Reyneveld