‘Kunst helpt altijd’

Frédérique Spigt blijft zichzelf opnieuw uitvinden. Op haar 69ste leeft ze nog op volle kracht: zingend, schilderend en zoekend. In een openhartig gesprek vertelt ze over ouder worden, liefde, doodsangst, creatieve drift en waarom stilstaan voor haar geen optie is.

Natuurlijk heeft Frédérique Spigt wel wat ongemakken, maar eigenlijk is ze met de jaren alleen maar méér gaan doen. In 2025 bracht ze Dood, hoop & liefde uit, een boek met liedteksten, schilderijen, tekeningen en QR-codes naar de nummers. Daarnaast trad ze op in de theater­tour In Natura met Sanne Wallis de Vries, had ze verschillende kunstexposities, presenteerde ze het natuurprogramma Waar zee land kust en speelde ze in de speelfilm Oma Cor, die volgend jaar uitkomt. En dat allemaal tegelijk.

Vork vol hooi

Hoe ze het volhoudt? “Valium”, lacht Frédérique. “Nee, eigenlijk gewoon rustig proberen te blijven, genoeg slapen, dat soort dingen. Al is dat vaak lastig, vooral als ik op tour ben. Soms heb ik wel eens last van mijn zenuw­stelsel, als ik te veel hooi op mijn vork heb. Daar heb ik eigenlijk nooit zo goed tegen gekund; ik ben vrij stressgevoelig. Maar goed, ik neem dus wel veel hooi op mijn vork. Aan de ene kant omdat ik gewoon graag dingen maak. En aan de andere kant om rond te komen. Ik ben niet jong en hip, dus mijn muziek wordt niet veel gedraaid. Ook is de muziekindustrie veranderd. Ik heb altijd met heel veel liefde muziek gemaakt, maar daar kan ik niet van rondkomen. Sinds Spotify heb ik eigenlijk amper een verdienmodel meer. Maar gelukkig kan ik blijkbaar ook allerlei andere dingen, én heb ik daar toch ook veel plezier in.”