‘Ik hou van kinderlijke verbazing’

Toen door corona alle theaters op slot moesten, veroverde ze vele harten via televisieprogramma’s als Maestro, De Slimste Mens en De Verraders. Met haar droge humor en plat Rotterdams accent was zangeres Francis van Broekhuizen een tijdlang niet van de buis te slaan. Toch ligt haar hart in de eerste plaats bij opera. En, zo vertrouwt ze ONS toe, bij oude mensen.

Nu ze zelf de vijftig is gepasseerd komt Francis van Broekhuizen steeds dichter bij haar werkelijke leeftijd en dat vindt ze heerlijk. “Als kind werd ik altijd raar gevonden. Met mijn liefde voor klassieke muziek viel ik uit de toon. Nu ben ik veel normaler.” Ze lacht er zelf om. “Hoewel, sommige mensen vinden dat nog steeds niet hoor. Als je ouder wordt kan het je gelukkig geen reet meer schelen wat anderen van je denken. Je wordt steeds vrijer in jezelf. Die puurheid vind ik heel aantrekkelijk.” Van zichzelf vindt ze dat ze altijd al puur is geweest. “Een heleboel mensen denken dat ik een typetje speel, maar ik ben echt zo. Nu ik steeds vaker stram en stijf uit bed stap, roep ik meteen dat het verval is ingezet. Zie je wel, morgen ben ik dood. Mijn hele familie is zo: lekker theatraal en overdreven. Ik ben niet voor niets het toneel op gegaan. Het is ook een vorm van bezweren.”

Logisch

Het thema verval is wel iets van de laatste tijd, merkt ze op. “Tien jaar geleden dacht ik dat mijn leven eindeloos door zou gaan. Maar mijn ouders zijn nu 77 en ik zie ze ineens oud worden. Dat zet me aan het denken. Vorige week was ik op mijn moeders verjaar­dag. Vroeger zou de huiskamer de hele dag gevuld zijn met familie en dorpsgenoten, dat is nu minder. Veel mensen zijn dood. Dat maakt indruk op me. Je leven verandert naar het einde toe en dat is soms wel triest. Zeker als je nog plezier in het leven hebt, dan wil je niet eenzaam zijn.”