Orange The World en hoe nu verder?

Van 25 november 2025, de Internationale dag tegen geweld tegen vrouwen en meisjes, tot 10 december, de Internationale Mensenrechten dag, voerden we, onder de titel Orange the World, in ons land in diverse gemeenten actie. Gebouwen werden in oranje licht gezet, er werden protestmarsen gehouden en in Winschoten werd het nationale monument onthult.

We werden in toespraken geconfronteerd met een cijfers over geweld tegen vrouwen en meisjes. Om er een paar te noemen:

Schrikbarende cijfers! Heel terecht dat hier jaarlijks aandacht aan besteed wordt. Op 25 november was ik aanwezig bij de onthulling van het monument tegen geweld tegen vrouwen en meisjes in Winschoten. Er waren honderden mensen aanwezig waarvan het merendeel vrouw. Ze kwamen van heinde en ver, overal uit Nederland. Blank, zwart, gekleurd, LBTI, afgevaardigden van de NVR (Nederlandse Vrouwen Raad) en van politieke partijen, Vrouwen van Nu, jong, oud, de burgemeester, de staatsecretaris, de Commissaris van de Koning enz. enz. waren daar bijeen. Het was donker en een deel van het Rosarium, het park waar de bijeenkomst plaatsvond, was oranje aangelicht. De sfeer was overweldigend, de toespraken inhoudsvol en het monument met het verhaal erbij indrukwekkend. Hier geen onderlinge wanklank, enkel de aanklacht tegen de plegers van geweld tegen vrouwen en meisjes.

Staand te midden in het gezelschap en alles meemakend komt als een vanzelfsprekende de gedachte bij je op van: ‘Wat hier gebeurt doet ertoe. Zoveel eensgezindheid. Zoveel power. Zoveel smart. Zoveel heftigheid. Zoveel…goede bedoelingen. En hoe nu verder? Dit kan slechts weer een begin zijn. Net zoals ieder jaar. Symbolisch oranje licht houdt geen enkele geweldpleger tegen. Wie gaat nu wat doen? Het moet verder! Femicide No More!’ En dan denk ik aan al die vrouwen, jong, meisje nog, en oud. Al die klappen die uitgedeeld worden. De vernederingen. De wereldwijde vrouwen-armoede. De bedreigingen. De seksuele mishandeling. De verkrachtingen. De oorlogsgewelddadigheden.

Oudere vrouwen zijn hiervan niet uitgezonderd. Ook niet hier in Nederland.

En nu? Hoe moet dat nu verder? Welke politieke partijen pakken deze materie aan? Wat gaat de nieuwe regering doen? Zorgt zij voor de juiste data over gender gerelateerd geweld waarop stevig beleid gebaseerd kan worden? Vooral bij oudere vrouwen is nog maar een topje van de ijsberg bekend. Je doet geen aangifte als je van die ander afhankelijk bent. Welke maatregelen gaan er daadwerkelijk genomen worden? Durven we het aan om samen met scholen, onderwijs breed, verenigingen en maatschappelijke organisaties hier fundamenteel werk van te maken? Komen we achter die voordeuren waar het misgaat?

In maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Alle partijen hebben nu een kans. Alle partijen die geen aandacht besteden aan dit onderwerp en ervoor wegdraaien, slappe hap, doen er niet toe. Alle argumenten waarom iets niet kan: Weg ermee! Sterke bestuurders hebben oog voor het meest elementaire: ‘Thuis begint alles. Die basis moet veilig zijn. Geweld tegen meisjes en vrouwen: onze gemeenten uit!’